ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ...

Επιστρέφω Σύντομα

Τέλη Ιουνίου Ξανά Κοντά σας....

Σας αφήνω το logo του νέου μας καταστήματος που ανοίγει αυτή τη βδομάδα

ΕΝΑ ΠΙΑΝΟ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!
Δυστυχώς το πρόβλημα σύνδεσης δεν έχει επιλυθεί ακόμη, έτσι αναρτώ το ποστ από κάποιο καφέ. Ελπίζω από βδομάδας να αποκατασταθεί η σύνδεσή μου γιατί μου λείψατε όλοι. Σας ευχαριστώ.


Πίνακας της MIRA ALEKSANDRA STEFANOV

ΕΝΑ ΠΙΑΝΟ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Ένα πιάνο στον ουρανό
να , να,
στάζει σύννεφα
στάζει γκρίζο
στάζει αίμα
ροδοπέταλα βλαστημένα σε μύκητες
εργαλεία του Θεού

Ένα πιάνο στον ουρανό
γυμνή μπαλαρίνα
πάνω στα πλήκτρα
πάλλεται το αίμα
πάλλεται το σάπιο αίμα
πάλλονται τα πλήκτρα

Ένα πιάνο στον ουρανό
ένα σύννεφο στη γη
ανέβα
ανέβα επάνω του

Ένας λύκος
ένας λύκος
μασά τον αμνό
πάνω στο πιάνο
πάνω στο πιάνο
πάνω στο πιάνο στον ουρανό

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Μετά από ένα ταξίδι, εγκαίνια κατασττήματος, μια έκθεση, μια βάρδια, ένα μισοπεθαμένο ρούτερ, και μια... γρίππη, νά' μαι ξανά... Ευχαριστώ όλους που επισκέφτηκαν τη γειτονιά, δυστυχώς είναι λίγο αργά για να αφήσω απαντήσεις στα σχόλιά σας. Για όσους από τους φίλους ανησυχούν, είμαι καλά τώρα, θα επανέλθω δριμύτερος από Τετάρτη της Διακαινησίμου, οπόταν κι ελπίζω να λυθεί και το πρόβλημα σύνδεσης. Ως τότε και χωρίς νετ στο σπίτι, θα σας βλέπω από κάποιο καφέ εδώ κοντά όποτε ευκαιρώ. Καλή Ανάσταση σε όλους εύχομαι... και μια και είναι εβδομάδα παθών αφήνω ένα θρησκευτικό σονέττο να σας κάνει παρέα...

Η Σταύρωση από τον Δομίνικο Θεοτοκόπουλο

ΣΟΝΕΤΟ ΣΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ

Διψώ! ακούστηκ’ η φωνή Σου στο Σταυρό
ενώ αδιαβλήτως ένιωθες τον πόνο·
εκεί που έστησε άνομος λαός χορό
τα πρόβατά σου έφυγαν αφήνοντάς σε μόνο.

Εκοίταξες ψηλά στον ουρανό
στο άχρονό σου σπίτι άχρονε Λόγε
και σ’ εξεκέντησαν με λόγχη στο ψαχνό
και συ τηρούσες Ιωάννη Θεολόγε.

Τετέλεσται! έκραξες κι η γη εσείσθη,
το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη
και ομολόγησε πλήθος επωνύμων.

Κι ο τάλας από μια γωνιά παρατηρών
γνωρίζων τον ληστήν εκ δεξιών
γέγονα ερίφιο εξ ευωνύμων!

ΟΙ ΕΣΧΑΤΟΙ ΖΩΝΤΕΣ ΚΟΛΥΜΠΟΥΝ

Θα σας αφήσω για λίγες μέρες αφού θα είμαι Αθήνα για δουλειές. Αφήνω κρασάκι

και τσιμπήματα στο τραπέζι για να κεραστείτε μόνοι σας. Δεν είστε και ξένοι άλλωστε, ελεύθερα λοιπόν!

ΟΙ ΕΣΧΑΤΟΙ ΖΩΝΤΕΣ ΚΟΛΥΜΠΟΥΝ

Από ψηλά βλέπω τη θάλασσα.
Το κύμα σα βρυχά στην τραμουντάνα
αναρωτιέμαι πόσο την εχάλασα

χαιρετάω σαν περνώ ένα τιτάνα.

Γύρω της φυτεύω άσπρους κήπους.
Μέσα απ’ τον αφρό ωχρή γοργόνα
κινδύνου με κρουστά σημαίνει κτύπους

την τρίαινα ψηλαφώ του Ποσειδώνα.

Στα ρηχά νερά ψαρεύω με κοντάρι.
Στο βυθό κατάλευκη φωτιά ανάβει
στο κοντάρι μολυσμένο ένα ψάρι

του Οδυσσέα χαιρετάω το καράβι.

Βουτάω στα ύδατα τα κρύα.
Περνάω από νέες Ατλαντίδες
προσπερνώ ξεδοντιασμένο καρχαρία

στην επιφάνεια αποκαλυπτικές ακρίδες.

Μπλέκομαι σ’ ολόμαυρη κηλίδα.
Παρέα μου της κτίσης έσχατοι ζώντες
ήταν τα τελευταία πράγματα που είδα

ας μας πούνε τα λοιπά οι επιζώντες.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ

Καλό Απρίλιο σε όλους. Αυτό είναι το πιο πρόσφατο που έχω γράψει. Δε θυμάμαι πότε ακριβώς, κατ' ακρίβειαν δε θυμάμαι καθόλου να το έγραψα, απλά το ανακάλυψα σε μια τσέπη μου κι έχει το δικό μου γραφικό χαρακτήρα, οπόταν είναι δικό μου...

Ο πίνακας είναι του αγαπημένου μου Ricardas Filistovicious ''Flying Duchman''

Το παραμύθι του Κόκκινου Καπετάνιου

... τότε είδα τις νευρώσεις μου
να σκιρτάνε
βυθισμένες στην άνυδρη θάλασσα
του τέλματος του αιώνος
εκεί που ένα κέρατο από ελάφι
μπηγμένο στο άσπρο χώμα
εφώναζε ένα όνομα γοτθικό
κι ένας καπετανέος με γένια
κόκκινα
απαντούσε χωρίς φωνή
ιστάμενος ιπτάμενος
ώρα έσχατη τε και πρώτη
-το μεσώρειον :

waar is het overzees?

ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Ευχαριστώ όλη την παρέα που βρισκόταν εδώ τις μέρες που έλειψα, βοηθώντας να μη στοιχειώσει το σπιτικό μου! Αφιερώνω σε όλους το παρακάτω που πραγματεύεται, όπως και το όνομα του μπλογκ, τον αιωνοβόρο χρόνο...

Ο πίνακας είναι του Bartolomeo Manfredi και έχει τίτλο ''ALLEGORY OF THE FOUR SEASONS''

ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Την άνοιξη δεν την ζήσαμε.
Φάνηκε πορφυρή φαντασία
καπνός τσιγάρου
που ταξιδεύει
σε ανύπαρκτους ουρανούς
όπου γκρεμίζονται Δαίδαλοι.

Το καλοκαίρι δεν ήρθε.
Αναμένοντας φτύσαμε τη ζωή μας
και ξεδιψάσαμε με το σάλιο μας
ξαναζώντας αμυδρές αναμνήσεις
που δε ζήσαμε ποτέ.

Το φθινόπωρο δεν το προλάβαμε.
Μας φάνηκε πως αγγίξαμε το κράσπεδο
του ιματίου του
όταν μας έβρεχε το σάπιο αίμα
που έσταζαν τα φύλλα.

Ο χειμώνας δεν υπήρξε.
Σε μια κρύα γωνιά
του ξεχασμένου σταθμού του τρένου
μπήκαμε σε κίτρινο βαγόνι
κι ακολουθούμε
αόρατα ίχνη.

ΨΥΧΗ ΜΟΥ

Το παρακάτω το έχω γράψει εξαιρέτως αφιερωμένο για την μπλόγκερ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΟ ΞΕΡΕΙ. Ανήκει στην υπό έκδοση συλλογή που ετοιμάζω και θα είναι αφιερωμένο σ' αυτήν επωνύμως. Σας φιλώ











ΨΥΧΗ ΜΟΥ


Δε θέλω να μου μιλάς για κραυγές
θέλω να μου λες για τη θάλασσα
δε θέλω να μου λες για τα πρέπει
θέλω να μιλάς για τα ίσως
δε θέλω να ψέλνεις
θέλω να κρατάς ισοκράτημα
σ’ ένα παραλλήρημα ατελείωτο
της ψυχής και του νου
της καρδιάς και των πνευμόνων
της κραυγής ενός δακρυσμένου φαλκονιού
της εξομολόγησης μιας πόρνης
του φάλτσου σφυρίγματος ενός χαλασμένου βιολιού
του παραπατήματος ενός μεθυσμένου.

Δε θέλω να μιλώ για τη γη
θέλω να πετώ στην άβυσσο μιας ψυχής.
Αιωρούνται δυο κουρέλια στα μυαλά του στενάζοντος ουρανού
ένας ζητιάνος σε αργή κίνηση χαμογελά
μια κοπελιά κουκουλώνεται στη Βιέννη
ένας αλκοολικός στη Μόσχα στραγγίζει την κολώνια

Δε θέλω να μιλώ.
Θέλω να τραγουδώ με κραυγές δακρυσμένες
από το λάρυγγα ως τα έσχατα της ψυχής
με τις τσιγγάνες να μοιρολογώ
με τους κολιούς που γεννιούνται τον Αύγουστο
χάνομαι στον άνεμο
στο κύμα καβαλλημένος
ονειρευτής της μινόρε
ταξιδευτής αταξίδευτος
του μυαλού τα πειράγματα
εχθρός άνανδρος
φευγάτη περίπολος
με τη φωνή που επιτέλους
σπάει ταόρια
σπάει τα όρια
σ’ ένα ταξίδι που δενπρέπει να κάνω
μα επιβάλλεται να το ζήσω...

ΟΤΑΝ ΘΑ ΑΝΘΙΣΟΥΝ ΟΙ ΛΕΥΚΟΙ ΜΟΥ ΚΗΠΟΙ

Δυστυχώς το 2008 δεν μπήκε με πολλές εμπνεύσεις. Σας χαρίζω το ένα από τα δύο πράγματα που έγραψα τις πρώτες 70 μέρες του νέου έτους...

ΟΤΑΝ ΘΑ ΑΝΘΙΣΟΥΝ ΟΙ ΛΕΥΚΟΙ ΜΟΥ ΚΗΠΟΙ

Θα παίξω με τους λευκούς κήπους
η γραφίδα μου θά’ ναι πικρή
μέσα απο κτύπους
θα σκαλίζω τα χαρτιά μου

Θα τρέξω στις ξηρές υδρορροές
μόριο υδραργύρου
μέσ’ τα λασάνια
μέσα στις ρέντες
θα θερίζω τα όργανά μου

Θα κλέψω μαύρο αίμα
σάπισαν
σάπισαν τα φύλλα
μέσ’ τις λεκάνες
μέσα στις ρίζες
θ’ αντλώ το σάπιο αίμα

Θα φάω στην έρημο ένα πτώμα
σκορπιός
κόκκινος σκορπιός
μέσ’ το σηκώτι
μέσα στα έντερα
θα τρώω το θάνατό σου

Θα παίξω με τους λευκούς κήπους
σα σταγόνα
σα σταγόνα θα ποτίζω
τα όργανά μου
μέσ’ τις λεκάνες
μέσα στις ρέντες
μέσ’ το σηκώτι
μέσα από κτύπους
θα σκαλίζω τα χαρτιά μου

ΣΤΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ΚΟΛΑΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Μπήκα στη synas και μου δημιουργήθηκαν περίεργα συναισθήματα όταν διάβασα μια από τις αγαπημένες μου λέξεις: ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ...

ΣΤΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ΚΟΛΑΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Δεν κλείνει πάλι το βλέφαρο να ξαποστάσει. Αδυνατώ να γράψω ποίηση, τα άκρα μου έχουν παραλύσει. Η νύχτα σκοτείνιασε τα σωθηκά μου. Άναψα την πίπα μου και βλέπω τον καπνό που ταξιδεύει. Γράφω άνοικτό ημερολόγιο. Οι φράσεις είναι κοφτές και άνυδρες. Πίσω μου βρίσκονται τρεις γυναίκες και μου χαδεύουν την πλάτη. Είναι η κατήφεια, η θλίψη και η τύψη. Μέσα μου εκτυλίσσεται ένας πόλεμος. Η φυγή πάντοτε με κυνηγούσε κι εγω την φλέρταρα. Πότε - πότε πηδιόμαστε, μα ποτέ δεν φτιάξαμε σχέση. Είναι η μόνιμη γκόμενά μου, μα πάντα γκόμενα. Ποτέ συμβία. Κι ας είναι πάντα εδώ. Να με κυνηγάει και να την τρέχω ξοπίσω. Την ακολουθώ προπορευόμενος σε μια περίεργη σχέση αλληλοεξάρτησης.

Είχα στη τσέπη ένα διαμάντι 72 καρατίων. Κάθε μέρα το ρινίζω και πετάω τη σκόνη στο βόρβορο. Έφταξα ένα βάλτο. Τώρα δεν ξέρω πια αν έχω σπαταλήσει όλο μου το διαμάντι. Μα όποτε βρίσκω υπολείμματα στη τσέπη χαίρομαι. Χαίρομαι τόσο πολύ, που αρχίζω ξανά να το ρινίζω ώσπου να το διαλύσω. Όταν ψάξω τις τσέπες και δε βρω πια τίποτα θα πέσω στο βόρβορο για να πνιγώ μαζι με τη σκόνη του διαμαντιού μου.

Είμαι σ' ένα δικαστήριο. Ενώπιόν μου, ο δικαστής ανάβει την πίπα του. Παραδέχομαι όλες τις κατηγορίες. Αφήστε με να πέσω στο βόρβορο να βρω τη διαμαντόσκονη, να την μεταποιήσω ξανά σε διαμάντι. Να φτιάξω το διαμάντι μου πάλι και να φυλάω ως κόρην οφθαλμού. Αυτή είναι η απολογία μου. Ο δικαστής ανάβει ξανά την πίπα και φεύγει. Στην τελευταία εκπνοή του ολλανδικού καπνού είναι γραμμένη η καταδίκη μου.

Ότι ρίχνεις την περιουσία σου στο βόρβορο χάνεται ανεπιστρεπτί. Και τα εκλήματα πληρώνονται. Ακόμα κι αν τα παραδεχτείς. Καληνύχτα...

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΟΙ ΑΝΤΙΛΟΠΕΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ Ο ΣΚΩΛΗΞ

Καλή Αποκριά σε όλους φίλοι μου. Αν και η ανάρτησή μου σήμερα δεν έχει σχέση με καρναβάλι, αφού είναι μια γιορτή στην οποία ποτέ δεν συμμετείχα και ποτέ δεν είχα καταλάβει...

Στα δεξιά μπορείτε να ακούσετε την απαγγελία του ποιήματος

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΟΙ ΑΝΤΙΛΟΠΕΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ Ο ΣΚΩΛΗΞ

Μπρος πάνε τα πουλιά∙
πίσω οι ρημαγμένες σκιές
το φάσμα του σήμερα
το φάντασμα του αύριο.

Μπρος πάνε οι αντιλόπες∙
πίσω οι θύμησες της λήθης
οι αόρατες οράσεις
του παρόντος που επέρασε.

Μπρος πάνε οι άνθρωποι∙
πίσω οι εξατμισμένες υδρορροές
οι πίδακες της λάβας
η ιστορία που εσκίστηκε
η σκιά του σήμερα
το φόντο του αύριο
το τρίξιμο των οδόντων
ο σκώληξ που τα κατέφαγε.

ΜΟΙΡΑΙΑ ΠΟΡΕΙΑ

Έλειψα μια βδομάδα και μου έλειψε η παρέα σας! ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ σε όλους, σας ευχαριστώ για τα σχόλια σας στην προηγούμενη ανάρτηση και την Ωραία παρέα που φτιάξαμε στις 27 Φεβρουαρίου με τον Έκτωρα, τη Γητεύτρια και την Σουρρεαλίστρια.


Σε συνέχεια του κλίματος της προηγούμενης ανάρτησης, αλλά με μειωμένη την αγωνιστική διάθεση, αναρτώ ξανά κάτι χωρίς λυρισμό και με πολιτική απόχρωση. Είναι η αποτύπωση της στιγμής που αισθανόμαστε όταν καταλάβουμε πως τίποτα δε θ' αλλάξει και συμπορευόμαστε με αυτούς που κατακευραυνώνουμε...


ΣΑΣ ΦΙΛΩ




ΜΟΙΡΑΙΑ ΠΟΡΕΙΑ

Κατεχόμενος από εγωτισμό
ταιριάζω τις λέξεις
αλχημιστής, οιονεί, των καιρών
σε απέλπιδη προσπάθεια
φυγής από την εποχή μου.

Και ονειρώττω σαν αποκοιμιέμαι
το σύθαμπο στη σαιζ-λογκ
και Φοιβόληπτος
εγείρομαι
αποτυπώνοντας ακραιφνή συναισθήματα
σε κόλλες.

Πότε ιωτακίζω,
άλλοτε σιωπώ,
κάποτε με αμετροέπεια,
σπανιότερα χυδαϊστί,
μέσα σ’ αυτή την ομήγυρη
των ποδηγετημένων ελευθέρων,
σκεβρώνω και ακολουθώ.

ΕΚΤΩΡ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΥΤΗ ΣΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑ ΠΡΟΨΕΣ. ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ. ΣΤΕΓΝΗ-ΣΤΥΓΝΗ ΚΑΙ ΑΚΟΜΨΗ. ΚΡΙΜΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΗ...

ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΜΙΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΕΧΕΣ ΜΕΛΛΟΝ

΄΄Θα πολεμήσω!
Αυτούς που σφετερίστηκαν τη σκλαβιά μου
ολόρθος θα σταθώ
θα ρίξω το στήθος μου επάνω τους
και θα τους κατατροπώσω.
Θα τους αποθέσω στα πόδια
όλες τις ελευθερίες που
σα χειροπέδες μου πέρασαν.
Θα πετάξω σε καμίνι
-αφού ξεριζώσω-
όλες τις ανέσεις που μου εμφύτευσαν.
Φτάνει Κύριοι, αρκεί, έλεος.
Σας χαρίζω την ελευθερία μου·
σας δωρίζω τις ανέσεις μου·
μόνο δώστε μου πίσω
τη σκλαβιά μου
άστε με ν’ απολαύσω τον κόπο μου.
Κι όταν με δουν αυτοί
θα με ανακρίνουν:
<<Ύποπτος, αναρχικός, τρομοκράτης>>
Σ’ ένα απ’ τα χιλιάδες Γκουαντάναμο
θα σαπίζω
μέχρι να λησμονηθώ.΄΄

Ο ΑΧΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΣΕ ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ

Όσοι μένετε Αθήνα θα ξέρετε κάτι παραπάνω για την ώρα αιχμής...

Ο πίνακας είναι του Ross Von Rosenberg και ονομάζεται ''I am the City''. Αν προσέξετε, στα δεξιά του πίνακα υπάρχει γραμμένο ένα ποίημα. Το παραθέτω πριν απ' το δικό μου:

I am the city.

I am not built in the girders or decadent sculptures.

I am assembled in the corners and the ice split fractures.

You pump through my concrete arteries like metallic red and whites

I am the city, days and nights.

I am not made of skyscrapers and parking lots.

I am made of streams trapped where asphalt rots.

I am not made of restaurants and shopping malls.

I am made of sweat filled bars and graffiti walls.

Don't look to my banks and my ATM machines.

Peer deep into the people and listen to their dreams.

You'll find me on their palms and underneath their nails.

Caught between what is success and what fails,

I am the spirits marching in the streets,

A manmade revolution in progress loud and discreet

I am the city

Ο ΑΧΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΣΕ ΩΡΑ ΑΙΧΜΗΣ
Ο αχός της πόλης
απ’ τους αψίχολους τ’ απόγεμα κατοίκους
που μ’ ευλάβεια προσπαθούν να κρύψουν την αλήθεια
με διώμα ευγενικό
και μ’ ακριβές στο μούτρο διόπτρες
απομυζούν την κενοσοφία της εποχής
ταράζοντας την τάλαινα φύση
που ματαίως μάχεται ν’ ανακάμψει.

Κάποτε ονειρεύομαι πως είμαι άγγελος
κι από ψηλά μας βλέπω με πτωχοπροδρομισμό
οιστρήλατοι να σπεύδουμε στα ξεπουλήματα
μήπως άλλοι μας προλάβουν
και πρώτοι το βιος τους δώσουν
στους μεγαλέμπορες επταμάσελους καρχαρίες.

Άλλοτε μειρακιούμαι
και ογμεύω με την παρέα σ’ εθνικές εορτές
σ’ ένα κόσμο άλλο, τόσο σιμά, τόσο κοντά
μα σα χίμαιρα άπιαστο κι απόμακρο.
Και χάνομαι σε συνταγές μαγικές,
ψάχνω χρησμούς σε χρησμολόγια
ψαθάλλω τις θύμησές μου
μα σ’ ένα προσευχητάρι μέσα
μόνο
κλείστηκε όλη η αθάνατη ελπίδα.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Κυριακή του ασώτου σήμερα. Γιορτάζω! Θυμήθηκα πρωί - πρωί ότι είχα γράψει ένα σονέτο για τον άσωτο και έτσι το μοιράζομαι μαζί σας.

ΣΟΝΕΤΟ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Ξεκίνησε μια μέρα και το βιός του
που του’ χε ο Πατέρας φυλαγμένο
το τσέπωσε σαν του’ πε ο εαυτός του
κι άφησε τον Πατέρα δακρυσμένο.

Γύρισε ευτράπελος σε χώρες
μέχρι που του έμεινε άδεια η τσέπη
τότε άρχισαν να έρχονται οι μπόρες
και μεμιάς τον εαυτό του μετατρέπει.

Με μετάνοια στου Πατέρα την αγκάλη
τρέχει και τον δέχεται και πάλι
που γύρισε απ’ του υπόκοσμου τα πέρατα.

Άσωτος κι εγώ μα δε μιμήθηκα
τον άσωτο που μόλις διηγήθηκα
και έχω ακόμα βρώμα ξυλοκέρατα.